เริ่มเรื่อง

 ตื๊ดๆๆๆ

ตื๊ดๆๆๆ
ตื๊ดๆๆๆ
นาฬิกาปลุกบนสมาร์ทว็อทช์ที่ข้อมือของบุญดังขึ้นที่เวลา ตีสาม สามสิบนาที บุญสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบสาวสองคนนอนเปลือยกายทับร่างอยู่จากนั้นพยายามเพ่งสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าเป็นห้องขนาดรูหนูที่แสนสกปรก

บุญใส่กางเกงแล้วเดินเลี่ยงขวดเบียร์ที่เกลื่อนพื้นตรงไปที่ระเบียง พยายามคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จากนั้นนึกได้เปิดแอพโน้ทพบข้อความดังนี้

"มาต่อห้องเด็กเสริฟชื่อแก้มกับแยมที่บังกะโล..."

บุญรีบแต่งตัวแล้วย่องออกจากห้อง

คืนที่แสงจันทร์สุกสว่าง บุญเดินลัดออกมาจากซอย พบถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยบังกะโล ถนนค่อยๆลาดลงสู่ทะเล บุญเดินกระย่องกระแย่งด้วยฤทธิ์เบียร์ก้าวสู่หาดทรายเบื้องหน้า ทิ้งตัวลงกดโทรศัพท์

เพื่อน : มึงจะโทรมาทำเหี้ยอะไรตีสาม!!!
บุญ : ผมรู้ว่าพี่ยังไม่นอน ผมแม่งเป็นอีกแล้วว่ะพี่
เพื่อน : เป็นเหี้ยอะไรมึง เจอด่านเหรอ กูไม่มีตังค์ไปประกันมึงนะ
บุญ : ผมตื่นมาแล้วจำไม่ได้..
เพื่อน : มั้ยล่ะ กูบอกให้มึงไปเช็คสมอง ครั้งก่อน มึงก็เกือบตายไอ้เหี้ย จำไม่ได้เหรอ แล้วนี่มึงอยู่ไหนสัด!
บุญ : รู้แค่ว่ามาจอมเทียน นี่น่าจะเป็นหาดใกล้ๆ..
เพื่อน : .... (ตัดสาย)
บุญ : ฮัลโหลๆ ไอ้โหน่...

บุญเดินมาซื้อปลาหมึกปิ้งหน้าร้านสะดวกซื้อ สะก๊อยส่งเสียงโวยวายทะเลาะกับแฟนเด็กแว้น บุญเดินเลี่ยงเข้าไปหาซื้อของในร้าน สะก๊อยหนีตามเข้ามา เด็กแว้นพยายามยื้อกระชากกระเป๋า

แจน : ไอ้เหี้ยย ปล่อยของกู!!
ชัย : แจนจะเสียงดังทำไมเนี่ย อายเขา ก็ไปเท่วกะพวกเพื่อนเรา คนกันเองทั้งนั้น
แจน : มึงจะได้ให้พวกมันรุมปี้กูอะดิ เพื่อนมึงแต่ละคนหน้าแม่งหยั่งกะโจร
ชัย : โห่ แจน เค้ารับปากพวกมันไว้แล้วว่าจะพาไปด้วย ไปเถอะ น้า นะๆ
แจน : ไม่โว้ยยย พี่ พี่ๆๆ
บุญ : ...
แจน : พี่ๆ พี่นั่นแหละ
ชัย : จะไปเรียกเค้าทำไม
บุญ : (เดินเลี่ยงไปจ่ายเงิน)
แจน : พี่จำหนูไม่ได้เหรอ หนูเพื่อนอีแยมไง
บุญ : ...
ชัย : แจนอย่ามาใช้มุกนี้เลย รีบไปเถอะ
แจน : ไม่โว้ย!

ตำรวจสองคนเดินเข้ามาในร้าน คนหนึ่งเดินตรงเข้าไปคุยกับผู้จัดการ อีกคนมายืนต่อแถวข้างๆ

แจน : (ถ้ามึงตื๊ออีกกูจะบอกตำรวจเรื่องพวกมึงให้หมด)
ชัย : (ถ้าบอกแจนก็โดนด้วยเอาป๊ะล่ะ)

บุญซื้อของเสร็จเดินออกมาหน้าร้าน เด็กแว้นกลุ่มใหญ่ ขี่มอไซด์มาจอด สักพักเห็นตำรวจจึงเบิ้ลเครื่องเสียงดัง ตำรวจสองนายรีบวิ่งออกมา เด็กแว้นทะยอยขี่หนีออก ชัยรีบวิ่งออกมาเข็นมอเตอร์ไซด์ออกไปแล้วเบิ้ลเครื่องเสียงแหลมทะยานออกไป

ตำรวจ 1 : (ว เรียกจุดสกัดจับ)
ตำรวจ 2 : ไอ้เด็กเวร!!! (พยายามวิ่งออกไปไม่กี่ก้าวก็หอบ)

บุญออกมาเอาปลาหมึกปิ้งที่สั่งไว้แล้วกดดูโทรศัพท์เปิดหาตำแหน่งในแผนที่ เดินหนีความวุ่นวายจนมาถึงหน้าบังกะโลที่ตัวเองอยู่พลันได้ยินเสียงคนวิ่งกระหืดกระหอบอยู่ข้างหลัง

แจน : เด๋วพี่ๆ รอหนูด้วย
บุญ : อะไรอีกอะ
แจน : พี่จำหนูไม่ได้จริงอะ หนูอยากรู้ว่า พวกมันสองตัวกลับห้องกันยัง

บุญ : (เปิดดูโน้ทบนมือถือ) น้องหมายถึง อ่า... แก้มกับแยมใช่มั้ย แยกกันกับพี่นานแล้ว
แจน : คือๆงี้นะพี่ หนูลืมของไว้ห้องมัน พี่เดินไปเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้มั้ย
บุญ : ไม่ไหวแล้วจ้ะ นี่ก็จะตีสี่แล้ว..
แจน : น้านะๆๆๆ พี่นะๆ นิดเดียวเองแล้วหนูไม่กวนละ น้าๆนะๆ (เกาะแขนลากบุญไป)

บุญแอบสังเกตว่าแจนก็เป็นเด็กสาวที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่งถึงหน้าอกจะเล็ก แต่ด้วยกางเกงที่สั้นเสมอจิ๋มแล้ว แม้ใจนึงจะกลัวแต่บุญก็เดินตามพร้อมทั้งแอบมองก้นอย่างไม่รู้ตัว

"มาช่วยหน่อย กลัวโดนดักกระทืบ"
บุญส่งข้อความพร้อมแชร์พิกัดหาเพื่อน

โหน่งถูกปลุกโดยเสียงจากข้อความบนมือถือ เขาอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์

ส่งเหี้ยอะไรมันมาอีกแล้ววะ...

โหน่งเหยียดตัวขึ้น บิดขี้เกียจ มองดูเวลาตีสี่ สิบสามนาที เขาเอื้อมมือไปหยิบซองขนมปัง ตกใจเล็กน้อยที่มีแมลงสาบวิ่งออกมาจากซอง เขาเอามือปัด กินต่อโดยไม่แยแส แมลงสาบไต่ไปที่มุมจอมอนิเตอร์จอหนึ่งที่ด้านล่างซ้าย เขาเตรียมหากระดาษทำท่าจะตี แต่ต้องตกใจกับภาพในจอที่ปรากฎ

เย้ดดเขร้!

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม