พัวพัน

 โหน่งไม่สนเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขากำลังเพ่งความสนใจไปทีจอมอนิเตอร์เล็กๆตัวหนึ่ง


ชายหญิงจูงมือกันออกมาจากห้องน้ำ ทั้งคู่จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เอามือลูบผม หอมแก้มกันและกัน เดินลับหายไปในความมืด

แสรด ได้เสียๆ...

โหน่งรีบวิ่งออกไปจากห้อง วิ่งลงบันไดหนีไฟ จนมาหยุดที่ชั้น 13 โหน่งทำทียืนนิ่งรอที่หน้าประตูอยู่พักใหญ่ ไม่มีใครออกมา

โหน่งก้มพยายามมองลอดบันไดชะเง้อมองลงไปชั้นล่างๆไม่พบอะไร จึงตัดสินใจเปิดประตูชะโงกเข้าไป

เจอแต่ความมืดมิด...

โหน่งลังเลอยู่พักใหญ่จึงทำใจได้ เดินกลับมาที่ห้องมอนิเตอร์ วิทยุถามรปภหน้าลิฟท์ ไร้เสียงตอบรับ

แม่งหลับตลอด..

โหน่งปล่อยวางเรื่องทั้งหมด หันมาเช็คโทรศัพท์ พบข้อความจากบุญ "อยู่โรงพักที่พัทยา มาช่วยหน่อย" โหน่งหัวเราะ มองดูเวลา ได้เวลาเลิกงานพอดีจึงโทรหาบุญ

บุญกำลังนั่งละเลียดเบียร์ที่บาร์เบียร์ริมหาดจอมเทียน เค้าจิบคนเดียวเหมือนทุกครั้ง จมดิ่งกับบรรยากาศหัวค่ำ วันธรรมดา คนไม่พลุกพล่าน ข้างๆบาร์เบียร์มีบังกะโล ซึ่งข้างล่างเปิดเป็นร้านอาหาร กลุ่มเด็กเสริฟที่ร้านดูท่าทางสนใจบุญไม่น้อย

แก้ม : เบียร์หมดแล้วจ้ะพี่
บุญ : ต่ออีกสองจ้า
แก้ม : กินคนเดียวไม่เหงาเหรอพี่ ให้หนูนั่งเป็นเพื่อนมั้ย
บุญ : เชิญเลยจ้ะ กำลังได้ที่เลย
แก้ม : หนูพูดเล่นจ้ะ (หันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อน)
บุญ : น้องก็ให้ความหวังพี่ไปเรื่อย
แก้ม : โอเคงั้น รอเจ้านายหนูกลับบ้านก่อน

น้องแก้มหัวเราะหันไปพยักหน้ากับเพื่อน ขณะที่บุญกำลังระลึกถึงความหลังครั้งที่พาแฟนเก่ามาเล่นน้ำริมหาด แก้มกับแยมก็เปลี่ยนจากชุดทำงานเป็นเสื้อสายเดี่ยว กางเกงขาสั้น บุญถึงกับตะลึงเมื่อเห็นสองสาวคุยคิกคักเล่นหัวกัน

แก้ม : (จูงน้องแยมมาหา) นี่แยมจ้ะ
แยม : (หลบตาบุญ หันไปยิ้มเขินๆกับแก้ม)
บุญ : เชิญเลยจ้ะ นั่งเลย
แก้ม : (หยิบแก้วพร้อมกับเบียร์มาเพิ่ม)
บุญ : ยังไม่รู้จักกันเลย พี่ชื่อบุญ น้องๆชื่อไรกันเหรอ
แยม : (ชี้ไปทางแก้ม) ไอ้นี่แก้ม ส่วนหนูแยมค่ะ
แก้ม : พี่ๆ เพื่อนหนูมันแอบชอบพี่อะ
แยม : (ตีน้องแก้ม) มึง! เด๋วโดนๆ
บุญ : โอเคๆ ไม่ต้องแย่งกันจ้ะ ได้กันทุกคน
แก้ม : จริงเหรอพี่ งั้นหนูก็มีสิทธิดิ

ทั้งสามคนสนทนากันออกรสชาดอย่างสนุกสนาน ล่วงเวลาจนร้านปิด บุญจึงตัดสินใจขี่มอร์เตอร์ไซด์ของน้องโดยมีน้องๆซ้อนสองคนไป น้องแยมที่เมามากนั่งกลาง น้องแก้มประกบหลัง ทั้งสามเหมือนรู้จักกันมานาน ค่อยๆขี่ประคับประคองกันไป จนถึงอพาร์ทเม้นเก่าๆแห่งหนึ่ง บุญเดินตามสองสาวเข้าไปที่ห้องโดยไม่พูดอะไร เหลือบหันไปดูนาฬิกาที่ห้องน้อง สังเกตุเห็นเวลาตีสองห้าสิบเก้าบุญค่อยนั่งลงที่ข้างเตียงช้าๆพร้อมทั้งหลับตาลง

แก้ม : พี่ๆขึ้นมานอนบนเตียงก็ได้
แยม : (อยู่ในห้องน้ำ พร้อมทั้งมีเสียงกดชักโครก)
บุญ : ...
แก้ม : พี่ๆ ขึ้นมาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ
บุญ : …
แยม : (เปิดประตูห้องน้ำออก สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของบุญ)
บุญ : (ทะลี่งพรวดยืนขึ้น) พวกคุณเป็นใคร!?
แก้ม : ใจเย็นพี่ เมาเหรอ
บุญ : (วิ่งไปที่ระเบียง ตกใจสับสน)

ตัดมาที่โรงพัก
ตำรวจ 3: เด๋วๆ คุณจะบอกว่าจู่ๆความจำคุณก็หายไปในช่วงตีสามงั้นเหรอ
บุญ : ใช่...แล้วผมก็กลับห้องนี้มาอีกทีพร้อมกับนัองเขา แล้ว เจอศพอย่างที่บอก ผมกลับไปนอนได้ยัง
ตำรวจ 3: ยังไงก็ขอความร่วมมือให้สัปดาห์นี้คุณอย่าเพิ่งออกจากพิ้นที่นี่ไปไหน เผื่อทางเราได้ข้อมูลอาจจะต้องเรียกคุณสอบเพิ่ม
บุญ : ยากอะครับ เด๋วผมต้องไปวิ่งงานโคราชต่อ
ตำรวจ 3 : ยังไงก็แล้วแต่ ถ้าโทรไปคุณก็ช่วยรับด้วย เพื่อผลประโยชน์ของคุณเอง

บุญเดินออกมาหน้าห้องสอบสวน เดินเลี่ยงกลุ่มเด็กแว้นที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้ว แจนกำลังเถียงกับใครบางคน บุญเลี่ยงไม่สนใจ คืนนี้มันมากเกินไปสำหรับเค้าแล้ว ออกมาหน้าโรงพักเห็นโหน่งนอนเหยียดหลับไหลบนม้านั่งยาว


มึงช่วยกูได้มากเลย...สัสโหน่ง

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม