ศพแรก

 บุญกับแจนหยุดยืนอยู่หน้าห้อง แจนบิดลูกบิด ประตูห้องล็อค บุญไม่แน่ใจว่าตอนออกมาเขาได้ล็อคหรือไม่ แจนพยายามล้วงหากุญแจจากกระเป๋าใบน้อย แง้มประตูดุจโจรย่องเบา ทั้งคู่ค่อยๆก้าวข้ามขวดเบียร์ที่ระเกะระกะ เปิดไฟห้องน้ำพอให้มองเห็น


แจน : พวกแม่งยังไม่กลับห้องอีก ไม่รู้ไปแร่ดที่ไหน
บุญ : ...
แจน : พี่แยกกับพวกมันกี่โมงอะ พอรู้มั้ยว่ามันไปไหนกันต่อ

บุญรู้สึกหูอื้อตาลาย เดินเลี่ยงไปที่ระเบียง

เขาเพิ่งจากที่นี่มาไม่ถึง 2 ชั่วโมง แต่บัดนี้ห้องกลับดูไร้วี่แววของผู้อยู่อาศัย เขาเดินกลับมาดูที่เตียงที่เป็นเพียงเบาะขาดๆ ไม่มีแม้กระทั่งหมอน ผ้าห่มและร่องรอยการนอน

บุญ : น้องพักอยู่ที่นี่เหรอ
แจน : ไม่ใช่อะ นี่ห้องพวกมัน หนูแค่มาเอาของ
บุญ : แล้วเจอมั้ยจะได้รีบไป

แจนเดินไปที่มุมห้อง ถอดปลั๊กเพาเวอร์แบงค์แล้วเก็บใส่กระเป๋า

บุญ : น้องลากพี่มาเพื่อมาเอาไอ้นี่เนี่ยนะ
แจน : โหพี่ หนูลืมตอนมาเล่นไพ่เมื่อคืนก่อน เนี่ยแบตก็หมด ว่าจะไม่กลับห้องแล้ว ไม่อยากไปเจอไอ้เหี้ยนั่น
บุญ : แล้วเจ้าของห้องเค้าไปไหนอะ
แจน : ถามหนูแล้วหนูจะไปถามใคร พี่ก็น่าจะรู้ดีกว่าหนูนะ (เดินเข้าห้องน้ำ)
บุญ : งั้นไม่มีอะไรแล้วจะได้แยกย้า...

กรี๊ดดดด !!!

"อะไรมีอะไร!?" บุญวิ่งตามเสียงมาที่ห้องน้ำ

แจนทรุดตัวลงนั่งหน้าประตู ประตูแย้มออกได้แค่ครึ่งเดียว บุญพยายามดันจนทะลุผ่านเข้าไปได้ ตกตะลึงเมื่อเห็นศพที่นั่งพิงประตูจนเอนล้มลง เป็นศพของผู้ชายนอนจมกองเลือด คราบเลือดสดๆไหลออกจากมุมปากคล้ายกับว่าอาเจียนจนหมดไส้

บุญอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก แจนยืนสะอื้นไห้อยู่ด้านหลัง

แจน : ฮือๆ ชัยๆ ฮือๆๆ

โหน่งช่วยด้วย...

บุญคิดในใจ...

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม