คนเดียวหัวหาย

 ร้านกาแฟริมหน้าผาบรรยากาศเย็นสบาย พื้นถนนเป็นหินทรายเปียกชุ่มฉ่ำเพราะเม็ดฝน ต้นไม้ใบหญ้ายังมีละอองน้ำตกค้าง ที่พื้นที่ด้านนอกบุญนั่งจิบกาแฟมองเหม่อไปยังเมฆหมอกที่หุบเขา สุภาพสตรีโต๊ะตรงข้ามสองคนแอบมองเขา คุยหัวร่อต่อกระซิกกัน บุญจ้องกลับนิ่งแล้วหลบตาดูบันทึกในโทรศัพท์ เขาเลื่อนมายังบันทึกที่ชื่อว่า แก้ม แยม สุภาพสตรีหนึ่งในสองลุกขึ้นเดินมาหาเค้า บุญละสายตาจากมือถือ


"พี่บุญมาทำงานเหรอคะ" เธอฉีกยิ้มทักทาย
"ครับ?" บุญหรี่ตาสะดุ้งเล็กน้อย
"พี่จำหนูไม่ได้เหรอ" สุภาพสตรีเอียงคอทำหน้าสวย
"อ๋อ จำได้ๆ พี่มาทำงานจ้ะ" บุญหลบตาหาอะไรบางอย่างในโทรศัพท์
"งั้นหนู ไม่กวนแล้วค่ะ"
หล่อนหน้าเจื่อนลุกขึ้นกลับไปนั่งที่โต๊ะเดิม

ไลน์ข้อความจากโหน่งเด้งเข้ามา เป็นไฟล์คลิปขนาดเล็ก บุญฉงน กดบันทึกคลิป การดาวน์โหลดเป็นไปอย่างเชื่องช้า บุญเงยหน้าหวังจะพบสตรีสองคนนั้นอีก แต่ทว่าไม่มีใครอยู่แล้ว บรรยากาศร้านกาแฟเงียบเหงา เมฆทึบเคลื่อนตัวแทนที่หมอกขาว ละอองฝนค่อยๆโปรยลงมาช้าๆ บุญลุกขึ้นเขยิบเข้ามาด้านในร้าน เดินผ่านชายใส่หมวกแก๊บที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ บุญหันไปดูโดยไม่ตั้งใจ เป็นเสี่ยแปลกนั่นเองที่กำลังเขม้นอ่านอะไรอยู่

"ร้านประจำใช่มั้ย" เขายังคงอ่านโดยไม่มองหน้าบุญ
บุญเดินเลี่ยงไปที่กระบะ เสี่ยแปลกพับหนังสือพิมพ์ลุกขึ้นเดินตาม
"อ่านหนังสือพิมพ์บ้างนะ" เสี่ยหยุดยืนหันข้างยื่นหนังสือรอ
ไร้การสนใจบุญรีบขึ้นกระบะขับทะยานออกจากร้าน เสี่ยเหลือบตามองนิ่ง โยนหนังสือใส่ถังขยะ แล้วรีบวิ่งขึ้นรถ

ถนนลาดยางสองเลนคดเคี้ยวทอดยาวลงเขา กระบะโลดแล่นผ่านเนินสูงต่ำดั่งระลอกคลื่น บุญตบไฟเลี้ยวขวาเข้าเกียร์สามเร่งแซงรถบรรทุกเชื่องช้าทีละคัน รถฝั่งตรงข้ามบีบแตรสวนยาว บ้างก็เปิดไฟสูง บางคันก็ต้องยอมหลบบุญจนลงไปวิ่งที่ไหล่ทาง ฮอนดาซีวิคสีดำคันเก่าวิ่งดั่งงูเลื้อยซอกแซกตามช่องว่างระหว่างรถบรรทุก ช่องว่างจะหว่างกระบะกับฮอนดาเริ่มแคบ บุญเหลือบตามองกระจกหลัง ทอดถอนหายใจยาวแล้วตบไฟเลี้ยวซ้าย กระบะกับฮอนดาค่อยๆชะลอตามกันจนมาหยุดตรงไหล่ทางลูกรังริมเหว ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นเหว เสี่ยแปลกกระแทกประตูปิดปังเดินมาหยุดที่ท้ายกระบะ บุญค่อยๆก้าวลงจากรถช้าๆ

"ตามกูมาทำไมวะ! ตั้งแต่เมื่อวาน" บุญคำราม
"นี่คุณโง่จริงหรือแกล้งโง่!" เสี่ยแปลกจัดหมวกแก๊บให้เข้าที่
"!?"
"ตอนจบเป็นยังไง?" เสี่ยหยุดจ้องหยีตามอง
"ตอนจบพ่อง! ตอนจบอะไร?"
"ก็หนังสั้นที่เพื่อนคุณทำ มันทำชีวิตคนเดือดร้อน!"
"??? หนังสั้นอะไรวะ ?"
"ก็หนัง..."

"...Snuff Film คุณรู้จักมั้ยคุณด้วง" เรืองเอ่ยเสียงเรียบ
"หนังแนวแอบถ่าย เล่นจริง เจ็บจริง?" ด้วงเฉลยเอามือก่ายหน้าผาก
"และตายจริง" เรืองพ่นควันทอดยาว
"แล้วไงครับ?" ด้วงบรรจงเอามือลูบผมทองสลวย
"ตลาดนี้มีมูลค่ามหาศาลนะ"
"แล้วมันจำเป็นต้องมีบทด้วยเหรอ จะให้ผมไปฆ่าใคร ผมไม่เอาด้วยนะ"
"มันไม่ทันแล้วล่ะ"
"อะไรคือไม่ทัน มันเกี่ยวอะไรกับบทผม"
"บทคุณรั่ว"
"จากคุณเหรอ ผมส่งให้คุณคนเดียว เป็นไฟล์เอกสารที่แก้ไขไม่ได้"
"สาบานให้ตายได้ ผมไม่ได้ส่งให้ใคร แต่มันรั่วจริงๆ"
เรืองปาดเหงื่อแล้วเขี่ยบุหรี่

"คุณน่าจะรู้จักน้องสาวผมแล้ว"
"ใช่ผมรู้ว่าคุณก็น่าจะรู้ว่าผมรู้"
"ใช่ แจน"
"ก็สงสัยอยู่ว่ามารู้จักกับไอ้บุญได้ยังไง"
"หึหึ" เรืองยิ้มอ่อน
"กะแล้ว" ด้วงวางโทรศัพท์

บุญจอดรถกระบะหน้าร้านสะดวกซื้อ เค้ารี่ตรงไปที่ชั้นขายนิตยสาร หยิบหนังสือพิมพ์เจอพาดหัวข่าว

บรรจงเชือด
ถ่ายทอดสด

ภาพประกอบเป็นรูปหน้าตรงของ แก้ม และ ชัย ส่วนอีกรูปไม่ค่อยชัดเป็นภาพคนสามคนถูกเอาผ้าปิดตามัดรวมไว้ในห้องๆหนึ่ง บุญนึกขึ้นได้รีบเปิดคลิปในโทรศัพท์จากโหน่งขึ้นมาดู เห็นคลิปโหน่งวิ่งเข้าวิ่งออกคนเดียวที่มุมตึกมืดๆ คลิปเล่นไปสักพักก็ตัดเป็นภาพมุมมองจากบุคคลที่หนึ่ง มีไอ้โม่งหลายคนกำลังลากอะไรบางอย่าง กล้องซูมไปที่ใบหน้าคนนั้น ปรากฏเป็นโหน่ง ที่กำลังสลบไสล หลังจากนั้นโม่งสองคนช่วยกันดันให้โหน่งลุกขึ้นนั่งคอพับ ภาพถ่ายค่อยๆซูมถอยออกเห็นเป็นดั่งคนไร้หัว คลิปจบที่แค่นี้

บุญทิ้งหนังสือพิมพ์วิ่งกระแทกลูกค้าบางคนแล้วรีบขึ้นรถ












ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม