ในห้องสี่เหลี่ยม

 ภายในห้องสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดกลาง ทีวีอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง มีซุ้มโซฟาอยู่ตรงกลาง ฟูกสีขาววางเรียงกันอยู่ด้านหลัง แมลงสาบไต่จากตู้ลำโพงลงไปหลบอยู่ใต้เครื่องเสียง บริกรนั่งยองๆเสียบสายไมค์แล้วปรับแต่งจูนเนอร์ บุญเอนกายตามองที่จอสลัวอย่างเลื่อนลอย ฟักรินเบียร์ให้สามแก้ว แฟงรับไมค์จากบริกร เอามือตบเบาๆเพื่อทดสอบ


"มีเบาะเอาไว้ทำอะไรอ่า" บุญหันไปมองด้านหลังแล้วเอียงคอถาม
"ก็เอาไว้ให้ลูกค้านอนอะจ้ะ พวกญี่ปุ่นส่วนมากมักจะเมาตายไปเลย" ฟักหันไปดู
"แต่ถ้าพี่เมื่อยให้พวกหนูนวดให้ก็ได้นะจ๊ะ" แฟงเอามือบีบต้นขาบุญ
"อุ้ย! น้ำหนักมือใช้ได้" บุญทำสะดุ้งตัวโยน
"ร้องเพลงก่อนเถอะพี่ ยังมีเวลาอีกทั้งคืน" ฟักใช้มือบีบต้นขาบุญบ้างจนเกือบโดนจุดสำคัญ
บุญโอบสองสาวแนบลำตัวแล้วครวญเพลง

ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ ทีวีขนาดยักษ์อยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง มีซุ้มโซฟาอยู่ตรงกลาง ผู้คนยืนเรียงรายจิบค็อกเทล จ้องมองไปที่จอปรากฏเป็นบุญและสองสาวนั่นเองที่กำลังคลอเคลียกัน เสี่ยปลากดหยุดภาพแล้วหันมาเอ่ยช้าๆ

"ไอ้บุญแม่งจะดูดนมใครก่อน ระหว่างฟักหรือแฟง ตอบภายในสิบวินาที!"
เสี่ยปลายกแท็บเล็ตให้สัญญาณกับคนในห้อง

ผู้คนยกโทรศัพท์ขึ้นจ้องหน้าจอที่กำลังแสดงเมนูฟักหรือแฟง บ้างก็หันไปปรึกษากันส่งเสียงอื้ออึง
"เงินสด โฉนดที่ดิน อวัยวะ เราไม่รับ เรารับแต่เหรียญคริปโตเท่านั้น ใครไม่มีกลับบ้านไป เอ้า อีก 5 วิ!" เสี่ยเปิดจอใหญ่แสดงถึงยอดเงินเดิมพันรวมสองฝั่งซึ่งไต่ขึ้นไปสูงกว่า 5714.2851BTC
"ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! หมดเวลา!"
ภาพที่จอปรากฏขึ้นอีกครั้ง

โทรศัพท์ของแฟงสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง ฟักพยักให้สัญญาณ แฟงซุกหน้าลงที่อกบุญแล้วกระซิบเบาๆ
"เฮ้ย เสี่ย หวยออกแบบนี้หลายรอบแล้วนะ บอกใบ้อะไรเด็กรึป่าว!" เสี่ยอ้วนดำทำทีไม่พอใจ
"อ้าวตังค์หมดก็กลับบ้านไป คุณเดินเข้ามาเองนะ ไม่มีใครบังคับ" เสี่ยปลาตะคอก

ทันใดนั้นเองชายแว่นคนขายซูชิเปิดประตูห้องก้าวเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย บุญรีบผงะออกจากแฟง แว่นรีบร้อนก้มลงเสริฟถาดซูชิ แต่ดันทำถ้วยน้ำจิ้มโซยุหกรดเสื้อแฟง แฟงกระโดดตัวลอย
"ว้ายยยพี่ อะไรเนี่ยย" แฟงรีบร้อนปัดเสื้อ เอานิ้วมาดมทำจมูกฟุตฟิต
"แล้วซูชินี่ใครสั่ง ไม่ได้สั่งน้าา" ฟักหันไปต่อว่าแล้วหยิบทิชชู่เปียกเช็ดเสื้อให้แฝด

ทุกคนในห้องใหญ่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เสี่ยดำกับอีกหลายคนส่งเสียงร้องดีใจ เสี่ยปลารีบร้อนหลบมุมโทรศัพท์หาบางคน
"เรือง! ไอ้เหี้ยแว่นนี่ใครวะ?" เสี่ยปลาร้อนรน
"ก็นึกว่าคนของเสี่ย เด่วผมให้เด็กไปจัดการ"
เรืองเลื่อนมองที่แท็บเล็ตแล้วไล่นิ้วหาเบอร์หนวด

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม