หนี

 ณ ดาดฟ้าอาคารร้าง แสงจันทร์ส่องสว่างสุกสกาว ชายร่างใหญ่ดำทะมึนมีผ้าคลุมศีรษะ มือถูกมัดไพล่หลัง นั่งนิ่งอยู่บนพื้นปูน ที่ท้ายทอยถูกปืนจ่อโดยชายคนหนึ่ง หลังจากได้รับคำสั่งบางอย่างทางวิทยุ เขาก็ได้ดึงหมวกไหมพรมคลุมหน้า แล้วกระชากผ้าคลุมศีรษะของชายเบื้องล่างออก ปรากฏให้เห็นเป็นหน้าโหน่งที่กำลังสะลึมสะลือ


"มึงอยู่ทีมไหน!" ชายร่างเล็กตะคอก
"....?" โหน่งกระพริบตาถี่ๆรวบรวมสติ
เปรี้ยง!!!! ชายร่างเล็กฟาดด้ามปืนไปที่ศีรษะ
"โอ๊ยยยย ไอ้สัส!" โหน่งร้องเสียงหลงลงไปกองที่พื้น
"มึงอยู่ทีมไหน?" ชายร่างเล็กเอาปืนเล็งที่หน้า
"ทีมเหี้ยอะไร พวกมึงจับกูมาทำเหี้ยอะไรเนี่ย!!!"
โหน่งแหงนคอตวาด พยายามลุกขึ้นแล้วเดินหนีกระย่องกระแย่งไปทางประตูเหล็ก

พลั่ก!!!!

ชายร่างเล็กเตะตัดขาจากด้านหลัง โหน่งลงไปกองอีกครั้งหัวฟาดกับท่อเหล็กสลบเหมือด
"!?..." ชายร่างเล็กกำปืนแน่นเดินตามไปช้าๆ
"ตายยังวะไอ้สัส?" เขาเอาเท้าเขี่ยๆ โหน่งหลับตานิ่งไม่ไหวติง

โครม!!!!

โหน่งใช้ศีรษะกระแทกที่หน้าอก ชายร่างเล็กเซถลาล้มลง เขารีบวิ่งกระย่องกระแย่งไปที่ขอบด้านหนึ่งของดาดฟ้า

เปรี้ยงงงง!!!!

เสียงปืนดังตามหลัง โหน่งกึ่งวิ่งกึ่งก้มหลบกระสุน พยายามวิ่งดูรอบๆ ดาดฟ้าเป็นพื้นที่โล่งมีแค่ราวตากผ้ากับกระถางต้นไม้เก่าๆ ที่ขอบด้านหนึ่งเป็นคลองกว้างไม่มาก อีกด้านเป็นถนนเล็กๆสองเลน

เปรี้ยงงงง!!!!

ชายร่างเล็กยิงปืนขึ้นฟ้า
"ไอ้แก่!! มึงหยุด ไม่หยุดกูยิง"
"ยิงให้โดนเถอะสัส" โหน่งวิ่งพลางดูรอบๆขอบตึกไปพลาง
"มึงอยากลองใช่มั้ย" ชายร่างเล็กยืนนิ่งส่ายปืนตามทิศทางของโหน่ง
"ถุย!! โจรเหี้ยอะไร กระจอกสัส ใช้ปืนแก๊ป"
โหน่งหลบมาที่มุมมืดของดาดฟ้ายืนกระต่ายขาเดียว รีบเขย่งก้มตัวลงต่ำ
แล้วใช้เท้าข้างหนึ่งลอดสองมือที่ถูกมัดไพล่หลัง

"..ได้ยินเสียงปืน เกิดเรื่องอะไร.." วิทยุส่งเสียงออกมา
"แม่งฤทธิเยอะ เป้มาช่วยหน่อย เฮ้ยยย!!!"

โครม!!!

ไม่ทันตั้งตัว ชายร่างเล็กถูกฟาดด้วยกระถางต้นไม้ลงไปนอนกองกับพื้น บริเวณศีรษะมีเลือดไหลนอง โหน่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ โยนกระถางทิ้งแล้วใช้ฟันกัดปมผ้าที่ผูกข้อมือจนคลายออก ก้มไปหยิบปืนที่พื้นขึ้นมาพิจารณา
"อ้าว? สัส! ปืนจริง"
เขารีบเหน็บปืนไว้ที่หลังแล้วก้มลงกระชากหมวกไหมพรมเปื้อนเลือดออกมา
"อ้ายย.. สัส! ทอม!"
โหน่งใช้สองมือบีบขยำขยี้หน้าอกของหล่อนจนหนำ ทำหน้าสะใจแล้วเดินไปที่ประตูเหล็ก แง้มประตูออก ก็มีเสียงเอะอะที่บันไดหนีไฟ ชายหลายคนกำลังกรูวิ่งขึ้นบันไดมา เขารีบวิ่งออกมาที่ขอบดาดฟ้าด้านที่ติดคลอง เพ่งมองทำหน้าเลิ่กลั่ก สูดหายใจลึก
"อิติอะระหัง.....แล้วไงต่อวะ!!!!" เขาเอามือปัดควานหาโทรศัพท์แต่ก็ไม่พบ

"เฮ้ย!! หยุด!! "
กลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งกรูออกมาจากประตูเหล็ก เขาสูดหายใจอีกครั้งอัดอากาศเข้าเต็มปอด

โครม!!!! ซู่!!!!

โหน่งกระโดดลงคลอง หายลับไปกับความมืด..

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม