เบาะแส

 ณ ห้องมอนิเตอร์ประจำอาคาร ที่พื้นริมประตูมีรอยคราบเลือดแห้งกรัง เศษถุงขนมฉีกเกลื่อนกลาด ตำรวจในและนอกเครื่องแบบอย่างละนายยืนข้างหลังผู้จัดการที่กำลังชี้นิ้วสั่งหัวหน้า รปภ ศีรษะล้านเตียน เขากำลังค้นหาภาพจากมอนิเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องซึ่งรวมภาพจากกล้องวีดีโอทั้งหมด 6 ตัว 

ภาพแสดงให้เห็นโหน่งวิ่งเข้าออกจากห้องน้ำในมุมมืดๆ ถัดมาเป็นเขาที่กำลังวิ่งลงบันไดหนีไฟ ถัดมาก็เป็นเขาที่พยายามสตาร์ทรถมอเตอร์ไซด์อยู่ในมุมเล็กๆ แล้วขยับจอดไว้ที่เดิม สุดท้ายเดินใช้โทรศัพท์หายลับไปยังมุมมืด ผู้จัดการสั่งให้เพิ่มภาพจากรอบนอกอาคารเพิ่มเติมแต่ก็ไม่พบร่องรอย

"คุณว่าเขายังอยู่ในตึกนี้เหรอ?" ตำรวจนอกเครื่องแบบถาม
"มันมีกล้องท้ายตึกเสียตัวนึงครับ เขาอาจจะออกทางนั้น" ผู้จัดการอ้ำอึ้ง
"เพื่อนเขาแจ้งความว่ายังติดต่อไม่ได้เลย เขาสงสัยว่าถูกลักพาตัว" ตำรวจในเครื่องแบบเอ่ย
"โอ้ยย มันหายไปยังไม่ถึง 24 ชมเลย ผมนะตำรวจเก่า เด๋วคืนนี้มันก็มา ไม่เชื่อคอย..." หัวหน้า รปภ ขัด "ยังไงก็ช่วยเคลียร์พื้นที่ด้วย เด๋วจะมีทีมเข้ามาพิสูจน์หลักฐาน เลือดที่พื้นก็ห้ามทำความสะอาดนะ" ตำรวจนอกเครื่องแบบตัดบท

"มันจะเกี่ยวกับคดีที่เป็นข่าวดังๆตอนนี้รึป่าวครับ" 
ผู้จัดการทำหน้าบอกบุญไม่รับพลางเดินส่งไปยังหน้าลิฟท์ "ยังบอกอะไรตอนนี้ไม่ได้ครับ เอาเป็นว่าคุณเช็คระบบกล้องวงจรปิดดีๆ อ่ออีกเรื่อง เครือข่ายกล้องเข้าถึงจากภายนอกได้มั้ย" 
"อันนี้ผมไม่แน่ใจครับ แต่เห็นฝ่ายไอทีบางครั้งเขาก็นั่งทำงานอยู่ที่บ้านแล้ว เข้ามาดูภาพจากกล้องก็ได้นะครับ"
"งั้น ผมขอคุยกับไอทีคนนั้นหน่อย" ตำรวจทั้งสองมองหน้ากัน

กระบะเก่าตัดจากกบิณบุรีมุ่งสู่ฉะเชิงเทรา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายเป็นด้วง บุญลังเลอยู่นิดนึงก่อนจะรับ เขาเปิดลำโพง ขยับเข้าเกียร์ 5 แล้วเร่งแซงรถบรรทุกแก๊ส

"...เออ ตำรวจว่าไงมั่งเรื่องโหน่ง" ด้วงเอ่ยเสียงเรียบ
"ยังไม่โทรมา แต่มึงรู้ข่าวเรื่องคลิปหนังสดฆ่าคนแล้วใช่มั้ย" บุญบีบแตรพลาง
"ก็พอรู้ มึงทำไรก็ระวังตัวหน่อย แล้วคลิปไอ้โหน่งมึงรู้ยังว่าที่ไหน"
"คุ้นมากแต่นึกไม่ออก กูส่งให้ตำรวจดูแล้ว มึงอย่าเพิ่งส่งให้ใครต่อนะ"
"ไม่ทันละ ก็ส่งให้ดูกันในกลุ่ม พวกกูก็ว่าคลิปมันแปลกๆ"

"แปลกไงวะ" บุญขมวดคิ้ว
"มึงมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นโหน่งจริงๆ?"
ด้วงขยับแว่นวางสาย แล้วเปิดดูบันทึกในโทรศัพท์

ตะวันเริ่มลาลับ บุญแวะจอดพักที่เมืองเล็กๆในชลบุรี เขายืนสูดอากาศ นึกอะไรได้ก็หยิบเศษกระดาษยับยู่ยี่ออกมาจากเบาะหลังรถ ในนั้นเป็นเบอร์เสี่ยแปลก บุญกดโทรออกไม่นานนักก็มีคนรับ

"โอ้ๆๆ ดีใจนะเนี่ยที่โทรมา" เสียงประหลาดครางดังออกมา
"ช่วยใบ้หน่อย เพื่อนผมอยู่ไหน" บุญถอนหายใจ
"ถ้ารู้ก็คงไม่ดั้นด้นตามคุณไปตั้งโคราชหรอก" เสี่ยแปลกปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ
"ยังไงคุณก็รู้มากกว่าผม" 
"ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเล่นอะไรกันอยู่ แต่ขอบอก แม่งโคตรสนุก"
"เล่นไรวะ มันยังไงกันแน่เฮ้ย"
"ทำไมคุณไม่ถามเพื่อนคุณล่ะ ไม่แน่คุณอาจจะมีเพื่อนเก่าที่รักคุณมากก็ได้นะ"
"อาไรวะ รักแล้วแม่งมาทำหนังไล่ฆ่าคนรู้จัก จับเพื่อนกูไปเนี่ยนะ"
"ผมจะไปรู้เหรอ รู้แค่ว่ามันมีให้ดูทางเน็ท แล้วก็พนันผลลัพท์กันทุกอาทิตย์..."
"เอาชีวิตคนเป็นเดิมพัน บ้าไปแล้วเหรอวะ"
"จะไปรู้เหรอ ไปถามเพื่อนคุณนู้นน" 
เสี่ยหัวเราะคิกคัก 

"อ้าวแล้วทำไมคุณถึงรอด ทำไมไม่เป็นเหยื่อโดนไปด้วย"
"ก็ผมน่ะมันฝั่งผู้เดิมพัน ไม่ใช่ผู้เล่น จัดเป็นลูกค้าชั้น...."

ตื๊ดดดดดดดดดดดดดด

"ฮัลโหลๆๆ" 
ปลายสายถูกตัด บุญหน้าตื่นเหงื่อแตกโซกชุ่มที่แผ่นหลัง

บุญมองไปรอบๆ บนถนนเส้นเล็กๆในเมือง สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวไม้เก่าๆสองชั้น ชาวบ้านท้องถิ่นแปลกหน้าเดินไปมา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา บางคนลอบถ่ายคลิป บุญกึ่งเดินกึ่งวิ่งไร้จุดหมายจนผ่านสถานีตำรวจ เขาลังเลอยู่สักพักก่อนหมุนตัวหันหลัง บุญตัดสินใจวิ่งผ่านผู้คนกลับไปที่รถ ชาวบ้านหลบทางให้ บุญไม่รอช้ารีบเข้าไปในรถปิดประตูปัง กระบะพุ่งออกตัวแรงเหลือไว้แต่ควันดำ 

บุญเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาสามทุ่ม

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม