เดชะบุญ

 พายุห่าฝนกระหน่ำ บุญขับประคองหนีเข้าเลนส์ซ้ายสุด โหน่งหลับไหลไม่ได้สติ บนถนนมอร์เตอร์เวย์นั้นเต็มไปด้วยรถที่เปิดไฟกระพริบ มีรถฮอนด้าซีวิคเก่าๆสีดำวิ่งมาเทียบทางด้านขวา บุญเข้าเกียร์สามชะลอรถกะให้แซง รถดำวิ่งเทียบเคียงอยู่พักนึงก็เร่งแซงหายไป บุญตัดสินใจจอดกระพริบไฟที่จุดพักรถข้างทาง รถสิบล้อคันหนึ่งจอดหลบฝนอยู่ข้างหน้า ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด บุญค่อยๆปรับเบาะเอนกายแล้วหลับตา


กริ๊งๆๆๆ!!!
โหน่งสะดุ้งตื่นพลันหันหารถมอเตอร์ไซด์ บุญรับโทรศัพท์ด้วยหน้าบอกบุญไม่รับ
"พี่ๆรู้ข่าวไอ้แก้มแล้ว..." 
"อ่อ แล้วเป็นไงมั่งอ่า..."
"...คือ..มีโทรศัพท์มาแต่หนูรับไม่ทัน แล้วพอโทรกลับ ดันเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัย..."
"กู้ภัย!"
"ฮือๆ.. คือไอ้แก้มมันตายแล้วพี่ ฮือๆๆ.. เด๋วค่อยคุยกันนะพี่ มีสายซ้อน..."
"..."
"ว่าไง กู้ภัยมาไงวะ!?" โหน่งทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว
"กู้ภัยแจ้งข่าวมาว่าแก้มตายแล้ว"
"แก้ม!..คนที่มึงไปนอนด้วยอะนะ แล้วอีกคนล่ะ แยมปะ?"
"ยังไม่รู้อะไรเลย..."
"เหี้ยแล้ว...กูว่ามึงต้องเตรียมหาทนาย"
"..." บุญทอดถอนหายใจยาว

โหน่งคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้าของบุญ สังเกตสภาพเพื่อนมองเหม่อไปยังถนนเบื้องหน้าสักพักแจนส่งข้อความภาพมาหา เป็นภาพศพของหญิงสาวคนหนึ่งร่างเปลือยอืดบวมเปียกโชกไปด้วยน้ำ บุญระลึกถึงคืนก่อนที่นั่งกินเบียร์ด้วยกัน แก้ม เด็กสาวอารมณ์ดี ภายในไม่ถึง 24 ชั่วโมงได้กลับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ บุญทำหน้าระอากับชีวิตพลันยื่นโทรศํพท์ให้เพื่อนดู โหน่งทำหน้าเหยเก จ้องตาไม่กระพริบ

"เมื่อคืนถ้านาฬิกาปลุกมึงไม่ดังแล้วมึงยังนอนอยู่ที่นั่นต่อ กูไม่อยากจะคิดเล้ย เดชะบุญจริงๆ" โหน่งคราง

ฝนเริ่มซา บุญปรับเบาะแล้วกระพริบไฟขวาออกรถอีกครั้ง โหน่งนั่งเล่นโทรศัพท์ยุกยิก พลันนึกอะไรขึ้นได้ตีหน้าทะเล้นในฉับพลัน

"เฮ้ย ฮ่าๆ ไอ้เหี้ย ลืมเล่า.."
"ลืมไว้ร้านแจนเหรอ?"
"ไอ้สัด ไม่ใช่เหล้า กูลืมเล่า! เล่าหมายถึงเล่าเรื่อง! เมื่อคืนตอนช่วงมึงโทรมาอะ กูนั่งทำงาน"
"ทำงานหรือหลับวะ?"
"ทำงานๆ ไอ้เหี้ย! แม่งมีคนแอบไปปี้กันที่ชั้น 13!"
"ไอ้ชั้นที่เฮี้ยนๆน่ะเรอะ"
"กูแม่งเห็นก็เลยวิ่งไปดักตรงประตูหนีไฟ กะจะแกล้งให้พวกแม่งอาย"
"พี่นี่ก็เหี้ยจัง"
"เออ กูรู้ แต่กูรออยู่พักใหญ่นะแม่งไม่มีใครออกมา กูเลยเปิดประตูชะโงกหน้าไปดู"
"แล้ว?"
"แม่งอย่างมืด มืดเหี้ยๆ"
"มีมืดกว่าพี่อีกรึ"
"เออกูตัวดำพอใจยังสัด ทีนี้กูเลยวอไปถามยาม ยามแม่งก็เสือกหลับอีก"
"แล้วไปเสือกเรื่องเค้าทำไม"
"ก็ถ้าเป็นชั้นอื่นกูก็ไม่อยากเสือกหรอก กูเคยเห็นคนแอบปี้ในห้องน้ำมาเยอะแล้ว"
"ก็มีพี่คนเดียวแหละที่ทำ"
"แหมใครๆเค้าก็ทำกันแต่แม่งทำที่ชั้นอื่นก็ได้"
"ยังไงวะ?"
"โธ่ ไอ้เหี้ย ชั้น 13 ไฟแม่งเคยไฟไหม้ทั้งชั้น กูเปิดไปเมื่อคืนกลิ่นเหม็นไหม้ยังติดจมูกอยู่เลย"
"คือมีตายกันเยอะ?"
"แต่เด๋วคืนนี้กูว่าจะลองพิสูจน์อะไรหน่อย มึงอย่าลืมจอดให้กูลงแถวพระราม 9 ด้วย"
"อ้าว ไม่ไปโคราชด้วยกัน"
"โคราชพ่อง กูทำงาน...."
"กูเซฟรูปสองคนนั้นให้เพื่อนกูสืบดูละ ผู้ชายแม่งทำงานไอที ส่วนผู้หญิง ไอ้เหี้ย แม่งมีผัวแล้ว"
"เสือกเรื่องเค้าจัง"
"เค้าไม่เรียกเสือก เค้าเรียกหน้าที่และความรับผิดชอบ อย่าลืมแวะจอดให้กูลงด้วย"
"โคราช นะ.."
"โคราช พ่อง!" 

เชิงสะพานพระราม 9 ชายสองคนช่วยกันเข็นประคองมอร์เตอร์ไซด์ลงมาจากท้ายกระบะ โหน่งรีบขี่ไปโดยไม่ร่ำลา บุญเช็คของที่ท้ายรถสักพักเสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น เค้าเลี่ยงที่จะไม่รับสาย รถกระบะค่อยๆเคลื่อนตัวออก ที่กระจกด้านซ้าย บุญสังเกตเห็นฮอนดาซีวิคสีดำค่อยๆขยับตามมาช้าๆ

"เดชะบุญ..." 
เขาคำรามอีกครั้งก่อนเข้าเกียร์สามแล้วกระทืบคันเร่ง 

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม