สามเกลอ

 กลางแดดร้อนเปรี้ยง ภายใต้ร่มหลากสี บุญโหน่งนอนเหยียดกายบนเตียงผ้าใบ ระหว่างพวกเขามีโต๊ะเล็กๆตัวหนึ่งกับถังน้ำแข็ง ขวดเบียร์เกลื่อนระเนระนาดบนผืนทราย สองคนใบหน้าโชกเหงื่อ คู่รักฝรั่งหนุ่มสาวหยอกล้อกันริมหาด โหน่งผุดลุกผุดนั่งเด๋วก็เล่นโทรศัพท์ บุญนอนหลับตาเงียบงัน


"ไอ้ด้วงเพื่อนมึงจะตามมาเหรอ" โหน่งทำลายความเงียบ ตายังจ้องโทรศัพท์ไม่ปล่อยวาง
"ช่าย..." บุญคำราม
"มึงจะลากมันมาทำเหี้ยอะไร เด๋วมึงก็ต้องไปทำงานแล้วกูก็ต้องกลับพร้อมมึง"
"มันมาของมันเองมั้ง..."
"อ่อๆ แล้วหญิงสองคนเมื่อคืน ตำรวจเจอตัวยัง"
"ใครพี่?..."
"อ้าว ก็มึงบอกกูเองเจ้าของห้องที่พบศพ เป็นผู้หญิง 2 คน"
"ผมจำได้แต่ แจน..."
"เออ กูก็หมายถึงไอ้พวกนั้นอะ ที่ลากมึงไปปี้เมื่อคืน"
"...."

เสียงมอร์เตอร์ไซด์จอดดังข้างหลัง แจนในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว กางเกงยีนส์ขาสั้น เดินอ้อมโต๊ะมายืนตรงหน้าบุญ เหน่งเลิกคิ้วขึ้นมองด้วยหางตา แจนลากเตียงผ้าใบมานั่งข้างๆ

"เออไอ้นี่แหละ ตายยากชิบหาย" โหน่งหันไปกระซิบกระซาบ
"พี่... หนูยังติดต่อเพื่อนหนูไม่ได้เลยอะ แม่ๆมันก็ว่าจะตามมาจากระยอง" แจนทำหน้าเครียด
"แล้วตำรวจเค้าว่าไงอะ แฟนน้องตายเพราะอะไร?" บุญเอื้อมหยิบแก้วพลาสติกเตรียมจัดแจงเบียร์ให้สมาชิกใหม่
"ไม่กินพี่ ร้อน! แล้วไอ้ชัยก็ไม่ใช่แฟนหนู"
"อัยยะ!" โหน่งตีหน้าทะเล้น
"เค้าว่ามันเล่นยาจนน็อคตาย แต่ช่างแม่งเถอะ หนูเป็นห่วงเพื่อน ไอ้สามตัวนี้มันซี้กันก่อนมารู้จักกับหนู"
"น้องหมายถึง แก้ม แยม และ ก็ชัยเนี่ยนะรู้จักกันมาก่อน" บุญเปิดดูโน้ทบนมือถือ
"กี้นี้หนูแวะไปดูที่ทำงานมัน มันก็ไม่โผล่หัว โทรไปก็ไม่ติด ไลน์ก็ไม่อ่าน"
"เค้าอาจกลับบ้านไปแล้วก็ได้ ที่ไหนนะ ระยองใช่ไหม ระยองฮิๆ"
"โอ๊ยพี่ มันจะไปไหนได้ ถ้าไปมันก็ต้องบอก หนูกลัวเกิดเรื่องกับมันมากกว่า"

แจนเอนกายลงนอน เหยียดแขน แหกขาท่าขัดสมาธิ โหน่งเผลอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ทั้งสามมองเหม่อไปที่ทะเล สุดขอบฟ้าปรากฏเมฆครึ้ม กิ่งไม้เริ่มไหวเอน ฝรั่งเปลี่ยนจากเดินอ้อยอิ่งเป็นรีบเร่ง ดวงอาทิตย์เริ่มลับหาย ฝนตกปรอย สักพักเสียงโทรศัพท์บุญดังขึ้น

"พวกมึงอยู่ไหนกัน"
"อยู่ริมหาด..."
บุญคำรามด้วยความเหนื่อยล้า
ฝนฟ้ากระหน่ำ พนักงานต้อนรับรีบเร่งดึงกันสาด โหน่งกับบุญช่วยกันคลุมผ้าใบคลุมรถมอเตอร์ไซด์คันงามที่ถูกตรึงไว้บนกระบะด้วยเชือกไนล่อน สภาพรถดูเหมือนจะพังแหล่ไม่พังแหล่ โหน่งทดลองโยกแฮนด์ ภายในร้านอาหารผู้คนบางตา ด้วงกับแจนนั่งมองหน้ากันเงียบงัน

"เบียร์หรือเหล้าพี่" แจนจัดแจงเตรียมน้ำแข็งลงแก้ว
"น้ำเปล่า" ด้วงเอ่ยโดยไม่สบตา
"ด้วง! เด๋วกูต้องไปแล้ว..." บุญตะโกนข้ามมาขณะกำลังถอยรถ
"เออ..." ด้วงกัดฟันคำราม
"ไปก่อนนะจ๊า น้องแจง" เหน่งจะเง้อหน้ามาโบกมือ
"แจนโว้ย"
"ได้เรื่องยังไง อย่าลืมบอกพี่ด้วยนะ"
"อู๊ย... เด๋วพอมึงกลับไปมึงก็ลืม ไปละจ้ะ น้องแจง"

รถกระบะตีโค้งขึ้นเนินออกสู่ถนนเรียบหาด มอเตอร์ไซด์เอนโยกเยก กระบะเคลื่อนหายไปเหลือเพียงห่าฝน แจนเดินหายเข้าไปในครัว ด้วงนั่งเอามือประสานมือ ฟ้าผ่าคำรามก้อง ไฟในร้านดับ
แจนรีบวิ่งออกมา เฉี่ยวโต๊ะลูกค้าจีนผัวเมีย แก้วหล่นดังเพล้ง!!! เมียจีนตะโกนโหวกเหวก แจนขอโทษขอโพย รีบเก็บกวาดแก้วที่หล่น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้น ด้วงจะเอี้ยวหันไปเรียกแต่แจนไม่อยู่แล้ว แอบสังเกตุเห็นชื่อบนหน้าจอ

"แก้ม"

เสียงกริ่งดังอยู่สามครั้งก็เงียบไป...

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม