ร้าง

 ในห้องทำงานของเสี่ยปลา เรืองบรรจงหยิบหนังสือออกมาดมทีละเล่มแล้วจัดวางให้เข้าที่เหมือนเดิม เขาเดินไปนั่งเก้าอี้นวม เอนหลังแล้วเปิดแท็บเล็ตไล่ดูห้องคาราโอเกะทีละห้อง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น


"ไอ้หนวดถึงยังครับ?" เสียงในสายเอ่ย
"มันอยู่ใกล้สุด เด๋วคงถึง" เขายังคงดูแท็บเล็ต
"ทีมปล่อยโดรนไป 4 ตัวให้ตามหาไอ้เชฟแว่นแล้วนะพี่ ไม่รู้แม่งหายเข้าป่าไปรึป่าว" เป้เอ่ย
"แล้วในเทปมันออกประตูไหนไป?" เรืองเดินมากดจอที่โต๊ะเพื่อไล่ดูภาพ
"พอมันออกมาจากห้องวีก็ไม่เห็นแล้วพี่ กล้องตรงทางเดินดันเสีย ส่วนเทปในห้องรวมก็ไม่เห็นอะไร"

เรืองกุมขมับ

ที่ชายป่าริมบึง ยาริสสีแดงฝุ่นเขรอะจอดนิ่งสนิทเงียบงัน ด้านหลังพวงมาลัย ชายแว่นค่อยๆเปิดโน้ทบุ้ค อีกมือหยิบเศษกระดาษจากหน้าคอนโซลที่เรียงกันเป็นระเบียบมาพินิจแล้วค่อยๆพิมพ์ตาม ปรากฏเป็นตัวอักษร ภาษาอังกฤษ ตัวเลข และ อักขระพิเศษ ยาวเหยียดเรียงกันไม่เป็นภาษา เขาเคาะปุ่ม Enter อย่างแรง

"Invalid Key"
ประโยคสีแดงแสดงที่กลางจอ
"แม่ง..เอ๊ยยย"
แว่นทุบคีย์บอร์ด ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"เออ!.." เขาตอบพลางไล่เรียงเศษกระดาษ
"พี่อยู่ไหน? ถึงจุดนัดพบยัง" ปลายสายเป็นเกม มือประคองพวงมาลัย "ยังปลอดภัยดี พวกเอ็งไม่ต้องมาแล้ว" แว่นลองพิมพ์อีกครั้ง
"ไม่ได้ครับ เสี่ยให้เราตามมาคุ้มครอง หรือพี่มีอะไรยังไม่ได้บอกผม"
"ไม่ได้บอกอะไรวะ เสี่ยอยากให้ป่วนก็ทำให้หมดแล้วนี่ แค่นี้ก่อน เสียงดัง เด๋วพวกมันตามเจอ" แว่นกดวางโทรศัพท์ แล้วทะเลาะกับโน้ทบุ้คต่อ
"..." เกมหันไปสบตากับเจ๊ฝ้าย เป้ควบมอร์เตอร์ไซด์ ซิ่งผ่านเรือนไม้้เก่าๆ 2 ชั้น มีชายร่างเล็กซ้อนข้างหลังเขาสวมหน้ากาก VR มือทั้งสองควบคุมจอย สติ๊ก "เจอแม่งยัง?" เขาตะโกนถาม "ยัง! แต่.. เมืองนี้แม่งแปลก.. เด๋วเลี้ยวขวาข้างหน้านะ" ทอมหันหน้าเหมือนค้นหาอะไร "แปลกไงวะ?" เป้ควบเลี้ยวขวาผ่านมุมตึก "แม่งเงียบ ไม่มีคนหยั่งกะเมืองร้าง เด๋วหยุดแถวข้างหน้าก่อน สัส กูมึน" ทอมถอดหน้ากาก VR ออก เหงื่อแตกซ่ก "ก็นี่มันตีสามแล้ว บ้านนอกก็หยั่งเงี้ย" เป้ชะลอจอดเทียบฟุตบาทหน้าธนาคาร "เหี้ย! บ้านกูบ้านนอกยิ่งกว่านี้ แม่งก็ยังไม่เงียบเท่านี้" "มึงต้องมาดูภาพข้างบนจากโดรนเอง สัส ดูปลอมหยั่งกะเมืองในโรงถ่าย" โดรนค่อยๆไต่ระดับลงมา ทอมคว้าแล้วก็พับเก็บ เป้เดินสำรวจรอบๆ

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม