มินนี่

 สาวฝรั่งเยื้องย่างขึ้นจากน้ำแล้วเดินเลาะคลื่นผ่านด้วงตรงไปทางมุมขวา ในมุมมืดเขาเห็นเพียงแต่เงาตะคุ่ม หล่อนก้มลงหยิบเสื้อผ้า ค่อยๆสวมใส่กางเกง ด้วงหันไปมองรอบๆ ไม่พบใครอยู่บริเวณนั้น เขาถูมือมองเหม่อไปยังหล่อน หล่อนก้าวออกมาดุจย่างเท้าอยู่บนแค็ทวอร์คพลางเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก

"Hi"
"!?"... เขาสะดุ้ง
"Where're u from?" หล่อนทัก
"..." ด้วงสูดอากาศเข้าเต็มปอด
"สวัสดีค่ะ" หล่อนเอ่ยเป็นไทย
"ครับ?"
"คุณตามฉันมาเหรอ?"
"..." ด้วงหลบสายตา
"เรียกฉันว่ามินนี่ก้อด้าย"
"ครับผมด้วง..."
"ด้วง!? คุณเป็นแมลงเหรอ?"
"ฮะ? ไม่ใช่"

หล่อนยิ้มหัวเราะเบาๆพลางส่ายหน้าแล้วเดินผ่านด้วงไปยังริมถนน ด้วงหันกลับไปมองทะเลเหมือนเดิม เสียงเร่งมอร์เตอร์ไซด์หวีดดังขึ้น เด็กแว้นกลุ่มใหญ่ส่งเสียงโหวกเหวกขี่ผ่านริมถนนไป หล่อนหันกลับมานั่งยองๆข้างๆ

"คุณพอจะเดินไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"
"คะ...ครับ"

ทั้งคู่เดินเคียงกันบนถนนเลียบหาด หล่อนหยุดซื้อไก่ทอดรถเข็น บีบซอสมะเขือเทศใส่น่องไก่แล้วยื่นให้ด้วง เขาส่ายหน้าไม่รับ 

"ที่นี่ดี มีของให้กินตลอดคืน" หล่อนแทะไปคุยไป
"คุณก็ไม่อ้วนนะ"
"ช่าย คุณเห็นแล้ว"
"ผมไม่เห็น"
"คุณเห็น" หล่อนจ้องตาไม่กระพริบ
"อะ เห็นก็เห็น" ด้วงเบือนหน้าหนี
"คุณมาคนเดียว?" ด้วงถามบ้าง
"ช่าย จากรัสเซีย"
"ถึงว่า..."
"ว่าไร?"
"ถึงไม่อ้วน"
"ฮ่าๆๆ คงงั้นมั้ง" หล่อนอ้าปากกว้างหัวเราะ

ทั้งคู่เดินมาถึงยังย่านบาร์เบียร์ มีวงดนตรีไทยเล่นเพลงรัสเซียน ผู้คนในร้านส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติล้วนปรบมือส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ด้วงสังเกตุเห็นนัยตาสีฟ้าสุกสกาว หล่อนเดินนำไปหาที่นั่ง ด้วงสองมือล้วงกระเป๋าตาม 

"ฉันชอบเบียร์ไทย" มินนี่หันไปสั่งอาหารกับเด็กเสริฟ
"ผมไม่ดื่ม" ด้วงสั่งน้ำเปล่า
"ไม่สงสัยเหรอว่า...ทำไมฉันถึงพูดไทยได้?"
"ก็ สงสัยอยู่"
"แล้วทำไมไม่ถาม"
"ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว"
"แต่คุณมานั่งดูฉันแก้ผ้าเล่นน้ำนะ"
"ก็นั่นไม่ใช่หาดส่วนตัว"
"ฮ่าๆๆ คุณนี่ร้ายนะ แมลงด้วง"

บริกรเดินเสริฟเสต๊กเนื้อ มินนี่ปฏิเสธถังน้ำแข็ง ด้วงจดบางอย่างใส่โน้ทบนโทรศัพท์ มินนี่เช็คข้อความแล้วเซลฟี่ถ่ายรูปคู่กับด้วง

"ทำงานที่นี่?" ด้วงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
"ช่าย ทายสิว่าทำไร"
"เต้น อะโกโก้ที่วอร์คกิ้งสตรีท?"
"โอ้...ม่าย...คุณนี่ไม่มีแฟนแน่เลย"
"คุณรู้ได้ไง?"
"เพราะคุณคือแมลง..ปีก...เขาเรียกอาไรนะ?"
"แมลงปีกแข็ง?"
"ช่าย... แมลงด้วง" มินนี่ยิ้มพลางกระดกเบียร์อึกใหญ่

ไฟประดับประดาเริ่มทะยอยดับ มินนี่หน้าแดงก่ำหัวเราะร่า ด้วงมองด้วยสายตาเอ็นดู เขาเริ่มจะกล้ามองตรงๆมากขึ้นและไม่ว่าจะพูดอะไรมินนี่ก็เป็นฝ่ายหัวเราะทุกครั้ง ทั้งร้านเงียบงันเหลือเพียงเสียงหัวเราะของพวกเขา

"ไปกินต่อบนดาดฟ้าที่พักผมดีกว่า" ด้วงถูมือหันไปมองรอบๆ
"กินที่นั่นอร่อยกว่ากินที่นี่เหรอ?" หล่อนจ้องหน้าทำตาวาว
"ไม่รู้ รู้แค่ว่าลมเย็นและมองเห็นวิวทะเล" ด้วงมองตอบตาไม่กระพริบ
"ฮ่าๆ ด้าย..."

หล่อนยิ้มเอียงอายพลันหลบสายตาเขา



ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม