ปะทะ

 โหน่งรีบใช้สองมือปิดโทรศัพท์ ค่อยๆก้าวเขย่งนั่งอยู่บนชักโครกสกปรก เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลอง เขาสูดอากาศเข้าเต็มปอดพยายามเพ่งสมาธิไปที่สองคนนั้น มีเสียงก้าวเท้ารีบเร่งออกจากห้องน้ำไป เสียงประตูปิดช้าๆ

เขาเปิดโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง รอจนเครื่องติด ปิดเสียง เช็คข้อความ สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดอีกครั้ง มีใครบางคนเดินย้อนกลับมา เขาหยิบไขควงจากกระเป๋าตั้งท่าสู้ เสียงก้าวมาหยุดตรงหน้าประตูห้องส้วม 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะดังขึ้น
โหน่งตาเหลือกตัดสินใจไม่ถูกกับสถานการณ์

ปัง! ปัง! ปัง!
โหน่งแขนเกร็งกำไขควงแน่น

โครม! 

เกมถีบประตูห้องจนน้ำกระชากเปิดออก ไม่พบใคร เขาก้มลงมองลอดประตูที่เหลือ รีบเดินไปสำรวจห้องถัดไป ประตูเปิดแง้มไว้อยู่แล้ว เกมไม่พบอะไร เขาเดินไปยังห้องสุดท้าย ประตูปิดล็อคสนิท เกมถีบประตูอย่างแรง โครม! ประตูไม่เปิด เขารี่วิ่งเข้าห้องข้างๆกระโดดเหยียบชักโครกชะโงกมองผ่านผนัง

โครม! 

โหน่งประเคนหมัดใส่เกมเต็มหน้า เกมเซถลาล้มกระแทกผนังอีกด้านจนลงไปกองอยู่ที่พื้น โหน่งวิ่งหูตั้งออกจากห้องน้ำผ่านมุมกำแพงหน้าลิฟท์ ใครบางคนใช้ไม้ฟาดเขาเต็มแรงที่หน้า เขาเซถลาลงไปกองกับพื้น เกมวิ่งตามมาทันกระโจนทับพร้อมชกเขาไปสามหมัด โหน่งพลิกตัวขึ้นทับทำท่าจะเงื้อบ้าง แต่ต้องเอามือป้องไม้หน้าสามที่ฟาดเข้ามา สตรีวัยกลางคนหวดเขาอีกครั้ง โหน่งผุดยืนขึ้นยื้อไม้มาได้จึงคว้าตัวหล่อนทุ่มไปยังเกม เขาวิ่งไม่คิดชีวิตไปที่ประตูหนีไฟ วิ่งลงบันไดผ่านทีละชั้นทีละชั้น จนมาถึงชั้นที่ 9 โหน่งพรวดเปิดประตูออกวิ่งตรงไปยังห้องมอนิเตอร์ เขาปิดประตู ล็อคลูกบิด ทรุดตัวลงนั่งหอบ ถอดเป้ออกจากหลังวางลงข้างตัว เสื้อเขาเต็มไปด้วยรอยเปื้อน เลือดแดงเจิ่งนองไหลปะปนกับเหงื่อเต็มหน้าผาก ดวงตาเขาค่อยๆปิดลง
...

บุญขับรถท่ามกลางความมืดมิด เขาเพิ่งเลี้ยวตัดเข้ามาในถนนลูกรัง สองข้างทางเป็นป่าทึบ ไฟหน้ารถสว่างพอให้เห็นทางสั้นๆ เขามองกระจกหลังบ่อยครั้ง รถคลานมาจอดที่แยกตัววาย เขาเช็คพิกัดแผนที่บนโทรศัพท์ รถค่อยๆเขยื้อนเลี้ยวไปทางซ้าย กระบะวิ่งโดดเดี่ยวอยู่สักพัก บุญสังเกตุเห็นป้ายโรงแรม "วิมานดิน" เขาขับเลี้ยวตรงเข้าที่จอด บุญถือเป้เดินผ่านประตูเข้าล็อบบี้ พนักงานต้อนรับซึ่งใช้เสื่อแทนที่นอนถูกปลุกด้วยเสียงทัก พอเห็นหน้าบุญก็พยักหน้างัวเงียแล้วยื่นกุญแจให้ บุญเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง เข้าห้องที่มุมบันได ล้มตัวลงนอน เขาเช็คโทรศัพท์อีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันเขาได้ยินเสียงรถยนต์ บุญฝืนร่างให้ลุกขึ้นไปหยุดดูที่ระเบียง ฮอนด้าซีวิคสีดำคันเก่าขับมาเทียบจอดข้างๆกระบะ ชายวัยกลางคนก้าวเดินลงมา เขามีลักษณะหน้าผากกว้าง ตาชั้นเดียว บุญประมวลผลความคิดช้าๆ ลอบมองชายคนนั้นเดินพ้นสายตาเข้ามายังล็อบบี้ บุญหยิบเก้าอี้มานั่งเพ่งมองไปยังช่องใต้ประตู มีแสงไฟลอดช่องมาจากด้านนอก นาฬิกาในโทรศัพท์บอกเวลาห้าทุ่มห้านาที บุญสังเกตุแสงไฟใต้ประตูถูกบดบังด้วยเงาที่เคลื่อนไหว ใครบางคนเดินผ่านห้องเขาไป แสงไฟกลับมาสลัวตามปกติ ใครคนนั้นเดินผ่านห้องเขาไปแล้ว บุญถอนหายใจลุกไปที่เตียงเอนกายนอน เผลอมองไปที่ช่องใต้ประตูอีกครั้ง คราวนี้ช่องไฟถูกบังด้วยเงาที่สงบนิ่ง มีใครบางคนหยุดยืนที่หน้าห้อง ทันใดนั้นเอง ลูกบิดประตูก็ถูกไข แกร๊ก!
ประตูค่อยๆแย้มเปิดอย่างช้าๆ

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม