สตรีผู้มีรอยสัก

 "ไอ้เหี้ย กูโดนลักพาตัว"

"เออ เห็นข่าวอยู่ ตอนนี้อยู่ไหน"
"กูอยู่วัด"
"โทรคุยเถอะ"
"เสียงดังไม่ได้ เกรงใจพี่เขา"
"พี่ไหนวะ?" . . .
"เสร็จธุระแล้ว ตามมานี่ละกัน..." บุญถอนหายใจโล่งอก ส่งพิกัดแล้วเก็บโทรศัพท์

เขาเดินตามป้าสายเดี่ยวผ่านป้ายร้าน "นัดพบ คาราโอเกะ" ไปยังตัวอาคารชั้นเดียวที่ดัดแปลงจากโกดังเก่า รัศมีโดยรอบเต็มไปด้วยป่ายาง ท้องฟ้ามืดสนิทแลไม่เห็นดาวเดือน ป้าส่งมอบเขาให้กับป้ามาม่าสวมชุดซาฟารีที่ยิ้มแฉ่งแล้วผายมือนำทาง บุญเดินผ่านซุ้มโต๊ะขายซูชิ เชฟใช้ปลายนิ้วจัดแว่นเหลือบมองแล้วแล่ปลาต่อ เขาเดินผ่านกลุ่มชายฉกรรค์นั่งนัวเนียกับสาวๆในมุมมืด สองสาวลอบส่งยิ้มทักทาย บุญยิ้มตอบแกนๆ เขาเอี้ยวตัวหลบพนักงานเสริฟแล้วเผชิญหน้ากับสาวทรงโตเดินอกกระเพื่อมขึ้นลง บุญเอี้ยวตัวหันหลังมองตาม เขาถึงยังโต๊ะด้านข้างเวที ชายชาวญี่ปุ่นสวมเน็คไทด์หลวมๆกำลังร้องเพลง "ภูมิแพ้ กรุงเทพ" เพื่อนคนไทยในชุดโรงงานปรบมือเข้าจังหวะ ป้าซาฟารีจูงมือสองสาวมาที่โต๊ะ พวกหล่อนสะดุ้งเมื่อเห็นเขาพลางหัวเราะคิกคัก

"คนนี้น้องฟัก คนนี้น้องแฟง" ป้ายิ้มแฉ่งนำเสนอ เด็กทั้งสองยกมือไหว้ 
"ขอเบียร์ก่อนเถอะจ้า" บุญ หันไปพินิจ
"ไม่รีบเลือก เด๋วหมดน้า วันนี้คนญี่ปุ่นมาเที่ยวเย้อ" ป้าตีหน้าตื่น
"งั้นเอามาคู่เลย ขอเบียร์ด้วย"
สองสาวนั่งประกบบุญ เขายกสองแขนขึ้นโอบ
"พี่ชื่ออะไรจ๊ะ" น้องฟักฉีกยิ้มถามลูกกะตาหยี
"บุญจ้า โอ๊ะ! น้องๆทำไมหน้าเหมือนกันเลย" บุญทำทีสะดุ้ง
"ก็ฝาแฝดกันนี่จ๊ะ" ฟักแฟงตอบพร้อมกัน
"เวอร์..." บุญตีหน้าฉงน
"จริงๆจ้ะ เกิดวันเดียวกันเลย" น้องแฟงยิ้มตอบพลางเอามือเสยผม

ชายญี่ปุ่นเมาถลาเซลงเวทีโดยมีคนไทยคอยประคอง เขาเหลือบเห็นบุญแล้วหันไปโวยวายกับมาม่า ป้าซาฟารีโบกมือปฏิเสธ ญี่ปุ่นนั่งลงที่โต๊ะแล้วหันหลังมามองขวาง บุญก้มหน้าจิบเบียร์ ฟักรีบเติมน้ำแข็งส่วนแฟงช่วยกันรินอย่างแคล่วคล่อง หล่อนทั้งโอบกอดทั้งเอามือถูพุง เขายิ้มอ่อนพลางจดบันทึกลงโทรศัพท์ 

"พี่..ร้องเพลงอะไรดีจ๊ะ" แฟงหันมาถาม
"มีแสงจันทร์มั้ย" บุญจับคางพลางครุ่นคิด
"แสงจันทร์ของใครวะ" แฟงหน้างง หันมาถามฟัก
"มาลีฮวนน่าไง ไอ้ฟาย!" ฟักเอามือผลักหัวแฟง
"มาลีฮวนน่าไหน?" แฟงผลักหัวกลับ
"อีกเพลงขอ..." บุญไล่เปิดสมุดเพลงทีละหน้า
"เส..หมา..กู๋..เต่!" ญี่ปุ่นโต๊ะข้างๆส่งเสียงแซว
"เตะ พ่อมึงเดะ!" ฟักหันไปสบถ 
เขาหยิบกระดาษแล้วเขียนชื่อ

พนักงานเสริฟยื่นตะกร้าให้บุญ เขาหยิบไมค์กำแน่นรอฟังจังหวะ ฟักแฟงเงยหน้าผลัดกันสั่งอาหาร ดนตรีครางจังหวะแผ่วเบา..

"แสงจันทร์ กระจ่าง..." บุญเริ่มประโยค

เพล้ง!

ยุ่นคนเดิมปัดแก้วหล่นลงพื้น 

"ส่องนำทาง สัญจร..." เขาเพ่งร้องอย่างตั้งใจ

"เชฟ! เชฟ!..." ยุ่นส่งเสียงโวยวาย

บุญยังไม่หยุดร้อง เชฟแว่นเดินผ่านหลังเขาไปยืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะอาหาร ยุ่นชี้ืมือชี้ไม้ไปที่จานซูชิ

"นี่อาไร" ในมือยุ่นปรากฏเป็นขนหยิกๆเส้นหนึ่ง
"เด๋วเปลี่ยนให้ครับ" เชฟขยับแว่นแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
"กู..ถามว่าอะ!ไร!" ยุ่นพูดไทยชัดแจ๋ว
"หมอยครับ" เชฟตอบหน้าตาย
"อา..ไร..น้า.." ยุ่นคอเอียงสงสัย
"ฮา.. มอย.. ไฮ่!" เชฟตะโกน พนักงานร่วมโต๊ะพากันกลั้นหัวเราะ
"อ่อๆ.. แล้วไป" ยุ่นพยักหน้า พลางโบกมือไล่ "ฮา.. มอย.. ราย..ว้า?" เขาหันกลับไปกระซิบถามเพื่อนร่วมโต๊ะ เกาศีรษะ สีหน้าคลายกังวล
เชฟเดินผ่านหลังบุญอีกครั้งผ่านกลับไปที่ซุ้ม สักพักพนักงานเสริฟเดินกลับมาพร้อมกับจานซูชิ บุญเหลือบมองแว่บหนึ่งแล้วจึงร้องต่อ ฟักแฟงหันไปซุบซิบ

"แดกๆไปเถอะ วาซาบิมันฆ่าเชื้อโรคได้" แฟงหยิบซูชิใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ
"ไอ้ห่า กูจะอ้วก" ฟักเบือนหน้าหนีหันไปปรบมือเข้าจังหวะเพลง

เสียงเพลงจบ เสียงปรบมือประปาย ยุ่นชูสองแขนใช้อุ้งมือปรบเข้าหากันป้าบๆแล้วหันมายิ้มขวาง บุญตั้งท่าจะร้องเพลงถัดไป ดนตรีขึ้นจังหวะเชื่องช้า..

"เจ้านกเอย.." เสียงคนไทยในมุมมืดร้องแทรก
"เจ้าเคย อยู่บนกอไผ่.." บุญวางไมค์ เอนหลังโอบสองสาว
"พี่ ร้านนี้แม่งเป็นหยั่งงี้แหละ พี่อย่าถือสานะ" ฟักพูดพลางเอามือลูบพุง
"เออ..แม่งบ้าตั้งแต่เจ้าของยันลูกค้า" แฟงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ยุกยิก
"..." บุญหลับตา สีหน้าผ่อนคลาย

แฟงวางโทรศัพท์ หล่อนยกสองมือขึ้นรวบผมเผยให้เห็นแผ่นหลังที่ขาวเนียน บุญสังเกตเห็นรอยสักเป็นอักขระเรียงกันหลายแถวไล่ลึกลงไปถึงกลางหลัง เขากลั้นหายใจแล้วค่อยๆวางนิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา

"รอยสักนี่.. ภาษาเขมรรึ?" บุญหน้านิ่วใช้สายตาเพ่ง
"ไม่ใช่พี่ลองดูดีๆ" แฟงเอี้ยวคอหันมาสบตา
"ดูแปลกๆ ตัวเลข.. อารบิก?" ปลายนิ้วค่อยๆบรรจงไล้ผ่านทีละอักขระ
"ภาษาอังกฤษกับตัวเลขธรรมดานี่แหละจ้ะ หนูก็มี" ฟักรีบหันหลังอวดบ้าง
"ก็แค่ทำให้มันอ่านยากๆ" 
หล่อนพูดพลางปลดปมสายเดี่ยวออก อีกมือของบุญเข้าสัมผัสอย่างรวดเร็ว
"พอๆโชว์มากไปละมึง" แฟงผลักหัวฟักจนทิ่มลงไป
"เอ่อ..น้องจ๊ะ" บุญยืดตัวตรงสองมือยังไม่หยุดทำงาน
"จ๋า.." สองสาวหันหน้าตอบพร้อมเพรียง
"ที่นี่มีห้องวีมั้ย"
"มีจ้ะ.." บุญลุกเหยียดขึ้นอย่างช้าๆ ก้าวตามหลังสองสาว หายลับไป


ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม