วังวน

 ชายฉกรรจ์ไว้หนวดเขี้ยวหน้าตาคมสันค่อยๆจอดมอเตอร์ไซด์ฮาเลย์ที่ริมถนน เขาไม่ลืมที่จะส่องกระจกข้างตรวจสอบทรงผม จัดหนวดให้ดูดี ก่อนควักบุหรี่ออกมาจุดแล้วพ่นระบายควัน ที่อีกฝั่งของถนนเป็นร้านสะดวกซื้อ ชายใส่แว่นเพิ่งเดินแยกจากสาวฝรั่งผมทอง เขาตรวจสอบภาพในโทรศัพท์อีกครั้งปรากฏเป็นด้วง ไม่รอช้า เขาเดินอาดๆข้ามถนนโดยไม่มองรถ ตรงดิ่งไปยังด้วง


"พี่ด้วงใช่มั้ยครับ?" ชายหนวดเอ่ยทัก
"ครับ?" ด้วงทำหน้าฉงน
"นายให้มารับพี่..." หนวดฉีกยิ้มหวาน
"นายไหน?" ด้วงสงสัย
"พี่เรือง.."
"อ่อ.. เด๋วพรุ่งนี้ผมไปหาเขาอยู่แล้ว"
"เกรงว่าจะไม่ได้ครับพี่.."
"มีเรื่องอะไร?"
"ไม่ทราบ.."
"แล้วถ้าผมไม่สะดวกล่ะ"
"ต้องไปครับ" หนวดมองเหม่อไปยังมินนี่บนรถสองแถวที่กำลังโบกมืออำลา เขาหันมายิ้มแล้วบรรจงพ่นควันยาว "เอ้า ไปก็ไป" ด้วงขยับแว่นถอนหายใจ

หนวดควบมอร์เตอร์ไซด์ฮาเล่ย์ ผ่านถนนสองเลนส์ ฟากหนึ่งเป็นทะเล อีกฟากเป็นเชิงเขา จนพ้นทะลุชายป่า ผ่านพงหญ้าจนคลานมาจอดที่ลานดิน ข้างหน้ามีรถตู้สีดำจอดติดเครื่องอยู่ ด้วงก้าวลงเช็คโทรศัพท์ หนวดไม่ลืมที่จะจัดทรงผมกับกระจกข้าง แล้วจุดบุหรี่สูบ คนขับรถลงมาเปิดประตูรถตู้ ด้วงหันไปมองหน้า หนวดยิ้มหวานทำทีผายมือเชื้อเชิญให้เข้าไป ด้วงก้าวขึ้นรถตู้จึงพบกับเรือง ประตูรถถูกปิด เรืองปิดแท็บเล็ต

"เรื่องมันบานปลายจนผมเริ่มคุมไม่อยู่แล้ว" เรืองพูดพลางปลดหูฟังวิทยุออก
"..." ด้วงถูมือรอให้เรืองขยายความ
"คุณเห็นข่าวแล้วใช่มั้ย" เรืองถอดแว่นมาเช็ด
"หมายถึง หนังแคนดิตที่ทำคนตายอะนะ?"
"ใช่ นักข่าวพยายามโยงกับ Snuff Film ของรัสเซีย ก็เขียนกันไปเรื่อย"
"ผมว่าของคุณก็เข้าข่าย"
"เรามีระบบเซฟตี้อย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ผิดพลาด"
"แต่ก็สองศพแล้วนี่"
"ด้วง.. ทีมงานของเราใหญ่นะ แต่เราก็ไม่เคยพลาด เราเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน"
เรืองพักหายใจ เปิดหน้าต่างรถ จุดบุหรี่ ระบายควันออก

"ทำงานรู้ใจกันมานานนน แต่ดันมีปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ขึ้นมา"
"ก็พอรู้มาว่าหนังคุณฉายบนเวปใต้ดินนี่ ดูออกจะเถื่อนๆไม่สมกับเป็นเครือของเสี่ยเลย" ด้วงหันไปมองนอกหน้าต่าง เห็นหนวดกำลังวิดพื้น

"เรียกผมมานี่คงไม่ได้กะฆ่าปิดปากนะ" ด้วงพยายามสังเกตบริเวณรอบๆ
"จะบ้าเหรอ ผมไม่อยากได้ศพเพิ่ม แค่อยากให้คุณเร่งเขียนมันให้จบๆ"
"มันยังจะเล่นไปตามบทอีกเหรอ ผมว่ามันก็มั่วมานานแล้ว"
"คืองี้นะ เสี่ยเคยร่วมหุ้นกับเศรษฐีรัสเซีย เอาระบบพนันมาใช้บนเวป แทงด้วย Bitcoin ทำกำไรได้ดีมาก"
"นั่นไง ถึงว่าทำไมคุมไม่อยู่"
"อย่างที่คุณว่า คนพอโลภก็พยายามแทรกแทรง เปลี่ยนเนื้อเรื่องให้เป็นไปตามข้างที่ลงขันเอาไว้"
"ก็ว่าอยู่ ตามท้องเรื่องที่ผมเขียนไว้ บุญมันต้องหลับที่ห้องนั้นยาวถึงเช้า"
"ใช่ ตื่นมาแล้วโดนสาวๆลากยาวจนหนีงาน ใครที่พนันว่ามันจะไปทำงานไหวนี่เจ๊ง หึหึ" เรืองพ่นควันระบายยาว

"แล้วศพมายังไง"
"ก็มาทำให้ผมกับเสี่ยเจ๊งไง ถึงได้เรียกคุณมานี่"
"โทรคุยก็ได้มั้ง"
"... คุณยังจะไว้ใจโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ตอีกเหรอ"
"คุณหมายความว่าไง?"
"ระบบเวปเราโดนแฮ็คได้ไปตั้งนานแล้ว"
"โถ...เฮ้ย!" ด้วงสะดุ้งเมือเห็นหนวดเอาหน้ามาแนบกระจกพยายามส่องภายในรถ

"ด้วง..มีคนแปลกหน้าเข้ามาตีสนิทกับคุณมั้ย" เรืองโยนบุหรี่ทิ้งนอกหน้าต่าง เอี้ยวหันมามอง
"ไม่มีหรอก ทีมพวกคุณน่ะแปลกสุดแล้ว" ด้วงเบือนหน้าหนีมองไปข้างนอก เห็นหนวดกำลังตีลังกาหกสูงอยู่
"แล้วสาวผมทองนี่มายังไง?"
"โอ้ย คุณเอาเวลาไปตามทีมคุณเถอะ"
"ก็คุณไงทีมผม หึหึ" เรืองยิ้มอ่อน
"ไม่มีใครน่ากลัวเท่าพวกคุณแล้วแหละ ผมกลับได้รึยัง"
"อีกเรื่อง คุณกับโหน่งเป็นเพื่อนกันนานรึยัง"
"เขาไม่ใช่เพื่อนผม เพื่อนไอ้บุญโน่น"
"นั่นแหละรู้จักกันนานรึยัง?"
เรืองใส่หูฟัง เปิดแท็บเล็ตอีกครั้ง แล้วยื่นให้ด้วง

ปรากฏเป็นภาพในมุมสูง เป็นภาพถ่ายด้วยกล้องอินฟาเรตบนโดรน รถกระบะเก่าๆ กำลังวิ่งไปตามถนนสองเลนแคบๆ ภาพติดตามได้สักพัก กระบะก็ลับหายไป เรืองเอื้อมเอามืออวบๆมากดปุ่มในจออย่างคล่องแคล่ว ปรากฏเป็นภาพคลองมืดๆ เรืองกดอีกครั้ง ปรากฏเป็นภาพกลุ่มคนชุดดำกำลังวิ่งลงบันไดหนีไฟ เป็นภาพจากกล้องที่ติดอยู่ในระดับอก

"โหน่งเพื่อนคุณนี่แสบใช่เล่น"
"เฮ้ย เกินไปแล้ว ไปจับตัวเขาทำไมวะ!"
"ใจเย็นด้วง นี่เราพยายามช่วยเขานะ"
"ช่วยยังไง!"
"เขาเคยเป็นครอบครัวของเรา..."
"!..?"

ทันใดนั้นเองมีแสงไฟสาดส่องมาจากเบื้องบนพร้อมกับเสียงใบพัดที่ดังไปทั้งป่า ลมแรงพัดตีพงหญ้าบริเวณนั้นกระจายออกเป็นวงๆ คนขับรถเปิดประตูเรียก ด้วงก้าวลงจากรถตู้ตามด้วยเรือง เรืองเอื้อมมือยื่นวิทยุให้คนขับรถ ทั้งคู่กึ่งวิ่งกึ่งก้มหลบใบพัดแยกไปคนละทาง ด้วงยังไม่เข้าใจในสถานการณ์หลบออกมายืนคู่กับหนวดซึ่งกำลังจัดทรงผมไม่ให้ปลิวไปกับแรงลม คนขับรถกึ่งวิ่งกึ่งก้มออกมาจากบริเวณ ชายชุดดำในห้องโดยสารช่วยกันพะยุงเรืองให้ก้าวขึ้นไป เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆไต่ความสูงขึ้นเชื่องช้า คนขับรถวิ่งมายื่นวิทยุให้ด้วงแล้ววิ่งกลับไปขึ้นรถ หนวดเดินอาดก้าวขึ้นฮาเล่ย์สตาร์ทเครื่องแล้วบิดเร่งแข่งเสียงกับนกยักษ์ ด้วงเอามือป้องตามองตามแสงไฟที่ค่อยๆลอยขึ้นไป รถตู้ขับออกไปที่ถนนแล้ว เหลือเพียงแต่แผ่นหลังของหนวดบนฮาเล่ย์ หนวดหันมายิ้มหวาน
"ไปครับพี่"
"สัส แม่งบ้าทั้งก๊วน..."
ด้วงคำราม

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม